Ik las – januari

Lezen is altijd een van mijn favoriete hobby’s geweest. Opgekruld in een hoekje op de bank en languit op mijn buik in bed voor het slapen gaan zijn mijn twee favoriete leeswijzen. Als kind verslond ik alles wat los en vast zat: de bibliotheek kende ik op mijn duimpje en sommige boeken wist ik blindelings te vinden. Toen ik later begon met studeren, veranderde mijn leeswijze grondig. Het lezen werd een moetje, deed ik op een oncomfortabele stoel achter een bureau en de boeken die gelezen moesten worden voor de studie waren lang niet altijd leuk/mooi/grappig/inspirerend. En na hele dagen met je neus in de artikelen en boeken, pakte ik er ‘s avonds ook geen boek meer bij voor mijn plezier. Kortom, ik las minder en anders.

Afgelopen jaar las ik al weer meer voor mijn plezier. Door de Reading Challenge las ik heel andere boeken dan dat ik normaal uit de kast zou trekken, waaronder de politieke memoire van Femke Halsema. Hierdoor wakkerde mijn leesplezier weer aan. Dit jaar volg ik geen opdrachten, maar lees ik – naast de boeken voor mijn scriptie – gewoon weer waar ik zin in heb.

Januari begon al goed: ik las maar liefst negen boeken! Ik begon met Fantastic Beasts and where to find them: The Original Screenplay van J.K. Rowling. Deze had ik met Kerst van mijn Canadese huisgenoot gekregen en ik beloofde hem dat ik deze gauw zou lezen. Dus waande ik me in de Kerstvakantie in de wereld van Newt, Jacob, Tina en Queenie die op zoek gaan naar de verloren magische wezens die heel New York op zijn kop zetten. Het boek leest lekker door, het screenplayformaat went snel en een enkele Harry Potter referentie maakt het boek extra leuk.

Na deze fantasiewereld las ik een boek van heel andere orde. Voor de leeslijst die ik deed aan de UQTR in Canada (en die ik nog af moest maken toen ik eenmaal weer terug was in ons kikkerlandje) las ik Narrative Chance: Postmodern Discourse on Native American Indian Literatures van Gerald Vizenor. Niet echt een boek waarmee je lekker ‘s avonds op de bank kruipt, maar daarom niet minder interessant. Ik hield er toch weer nieuwe inzichten en inspiratie voor mijn scriptie aan over.

Omdat mijn boeken de eerste paar weken van januari allemaal in dozen verstopt zaten, zocht ik in mijn broertje’s boekenkast naar een leuk en makkelijk boek. Toevallig had hij net van zijn bijleskind deel 1 t/m 5 van de serie Het Huis Anubis gekregen. Dit was in mijn jongere jaren een van mijn favoriete series (ook al kreeg ik er soms nachtmerries van). Ik besloot gehoor te geven aan mijn jeugdsentiment. Dus las ik De geheime club van de oude wilg (deel 1), Het geheim van de tombe (deel 2) en De geheimzinnige vloek (deel 3). Als ik eenmaal een serie begin, wil ik hem graag helemaal lezen, dus lees ik nu deel 4 (en ga daarna door tot het laatste deel, nummer 7).

Naast de Anubis-serie stond januari in het teken van poëzie. Ik begon met Béante van Marie-Andrée Gill en Languages of our land/Langues de notre terre: Indigenous poems and stories from Quebec/ Poèmes et récits autochtones du Québec van Susan Ouriou & Christelle Morelli. Deze las ik allebei voor mijn leeslijst. Net zoals haar andere bundel, Frayer, is Béante een bundel die je meerdere keren moet lezen; bij elke keer wordt haar poëzie mooier en veelzeggender. Een heel fijne leeservaring. In de bundel van Susan Ouriou (samenstelling) en Christelle Morelli (vertaling) zijn veel verschillende schrijvers opgenomen. Het speciale aan deze bundel is dat alle teksten in het Frans en in het Engels zijn. Voor de polyglot en talenliefhebber die ik ben een echt pareltje dus!

Vorige week las ik My heart is a stray bullet van Kateri Akiwenzie-Damm. Deze auteur ontmoette ik bij de Salon du livre des Premières Nations in Wendake waar ik mijn laatste $20,- aan deze bundel besteedde. De beste aankoop in tijden! Het was even wennen om Engelstalige poëzie te lezen. Ik zie het Engels vooral als een praktische taal, maar de manier waarop Akiwenzie-Damm het Engels gebruikt laat zien dat het Engels veel meer is dan dat! Liefde, seks en zelfontplooiing zijn een aantal van de overkoepelende thema’s. Haar poëzie is ook heel erg toegankelijk: deze bundel kan ik iedereen aanraden!

Het laatste boek dat ik in januari las is Bleuets et abricots van Natasha Kanapé Fontaine. Dit boek is haar nieuwste bundel waar ik erg naar uitkeek. Zoals jullie misschien wel weten schreef ik twee jaar geleden mijn scriptie over haar twee andere bundels en sindsdien ben ik een groot fan van haar werk. Ik moet bekennen dat Bleuets et abricots me minder aansprak dan N’entre pas dans mon âme dans tes chaussures en Manifeste Assi (mijn favoriet). Misschien komt dit doordat de gedichten een stuk langer zijn dan in haar eerdere werk. Ondanks dat blijft het een mooi boek.

Februari zal in het teken staan van lezen voor mijn scriptie, dus wederom veel poëzie, afgewisseld met guilty pleasures, de Anubis-serie.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s