Echoes of a proud nation: Kahnawake powwow

Het is alweer even geleden sinds mijn laatste blog; het regelmatig en chronologisch schrijven loopt enigszins in de soep. Dus vandaag neem ik jullie mee terug naar mijn dagje uit van twee weken geleden: toen ging ik naar de powwow in Kahnawake. Tot nu toe is dit, by far, de speciaalste dag van mijn Canada-avontuur.

De powwow, een feestelijke ceremonie  en ontmoetingsbijeenkomst waarbij indianen bijeenkomen om te dansen, te zingen en muziek te maken om de traditie te bewaren voor volgende generaties (check Wikipedia voor meer informatie), was erg speciaal. Nog helemaal ondersteboven – en doodmoe – van de summerschool, besloot ik de dag erna in m’n uppie naar de powwow in Kahnawake, het grootste reservaat in Quebec net iets ten Zuiden van Montreal, te gaan. Het vinden van de goede bus was een hele klus, maar eenmaal daar liep het verder behoorlijk vlekkeloos. Bij de bushalte vroeg een wat oudere man, John, me of ik de tijd voor de laatste bus terug kon lezen: 16.22. Lichte frustratie brengt mensen samen: we vonden het maar niks dat de laatste bus om half vijf ging, terwijl de eindceremonie pas om vijf uur begon. Maargoed, zo raakten we aan de praat – en trokken we uiteindelijk de hele dag samen op. Het bleek een waardevolle ontmoeting.

Eenmaal in de bus sprak de vrouw die bij de bushalte gebiologeerd naar ons had staan luisteren me aan. Ze vond het moedig van me dat ik in mijn eentje naar de powwow ging zonder dat ik er iemand kende of er eerder was geweest. Om mijn nuchtere Hollandse antwoord dat ‘er niks anders op zat als ik wat van Canada – en Kahnawake – wilde zien, terwijl ik alleen gekomen was’ moest ze grinniken. Eenmaal op de eindbestemming nam ze me op sleeptouw en bracht me naar de locatie van de powwow, waar ze me langs alle kraampjes leidde en aan iedere bekende voorstelde als ‘het meisje uit de bus’. Toen ik een beetje wegwijs was en John terugkwam van zijn bezoek aan zijn moeder in het ziekenhuis aan de overkant van de straat, liet ze ons met zijn tweeën achter. Zo kwam het dat John en ik samen de dag doorbrachten.

Gedurende de dag liepen we langs de kraampjes, keken we naar de traditionele dansen en luisterden we de traditionele muziek die er werd gezongen en gespeeld, lachten we om zijn grappen en lunchten we met hamburgers en citroenlimonade. ‘Best prima’ hoor ik jullie denken. Klopt. Maar in deze fijne setting, hoorde ik ook John’s levensverhaal – vol met soms mooie, maar vooral ook veel pijnlijke momenten en gebeurtenissen – en zag ik zijn relatie – of eigenlijk het gebrek daar aan – met zijn familie uit het reservaat.  Ondanks alle misère  (dit is niet de plek voor details) en eenzaamheid zat er toch een sterke man tegenover me aan de picknicktafel. Dat maakt indruk. Hij kocht een hele mooie blauwe ketting als aandenken, en vroeg me hem nooit te vergeten. Al zou ik het willen, dan zou ik dat niet kunnen na zo’n intense dag.

Typisch detail: telkens als ik een moeilijk woord gebruikte, vroeg hij het me te spellen, want, zo zei John, ‘zo voorkom je pretentieus woordgebruik’. Uiteindelijk trok hij de conclusie dat ik niet slim probeerde te lijken, ik kon immers goed spellen.

powwow

Foto via http://www.kahnawakepowwow.com

Advertisements

One thought on “Echoes of a proud nation: Kahnawake powwow

  1. Pingback: De laatste: een terugblik op zes maanden in Canada | MALOU BROUWER

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s