Adrenaline en overlevingsinstinct

Waar moet ik beginnen vertellen over een week IJsland?! Het was zo ontzettend gaaf om al die oude bekenden weer te zien, om zoveel nieuwe gezellige mensen te ontmoeten en een deel van het land door te reizen met de Dutchies. Er is weer zoveel gebeurd, dat het me moeite kost om het geordend in mijn hoofd te houden en op te schrijven. Het liefst zou ik weer een dagboekblog maken van de avonturen op International Summercamp, maar er is een ding wat voorrang krijgt van mij. Er is een ding dat zoveel indruk op me heeft gemaakt. In positieve zin omdat het grenzen heeft verlegd, in iets andere zin (niet zozeer negatief) omdat het een totaal andere kant van het leven en van mezelf heeft laten zien. Een bijna-dood-ervaring wil ik het niet noemen en mijn leven schoot nog net niet op mijn netvlies voorbij, maar -geloof me- als jij in een kolkende rivier probeert je hoofd boven water te houden dan denk je echt wel na over het einde.

Met een groep van zo’n dertig mensen zijn we dinsdag (juli 2013) wezen raften in IJsland. Van tevoren konden we onze voorkeur aangeven voor de West River (een niveau 2 op schaal van 5) of de East River (4,5 op 5). Aangezien ik een  cheap ass Nederlander ben, wil ik waar voor mijn geld en koos ik voor de 4,5. Niet wetende dat het waterniveau nog hoger was dan normaal en dat dit gegeven de rivier nog net wat leuker (lees: heftiger, kolkender en lastiger) maakte, sprong ik met nog wat redelijk moed in de bus. Zodra we echter moesten gaan omkleden (wetsuit, jasje, vest, zwemvest, helm en waterschoenen), verklaringen moesten tekenen en een telefoonnummer voor geval van nood moesten doorgeven, zonk de moed me toch enigszins in de schoenen. Omgeven door Dutchies in de bus, werd ik continu gevraagd of het wel goed met me ging. Ik was nogal stil en blijkbaar ook lijkbleek. Met de bus reden we letterlijk over het randje van de afgrond en we zagen beneden de makkelijke rivier stromen. De meeste mensen waren toen overigens toch blij dat ze de moeilijke hadden gekozen, want van bovenaf gezien leek de Wonderful West river wel een kabbelend beekje. Toen we later een dorpje van drie huizen hoog in de bergen achter ons hadden gelaten, zagen we beneden the Beast of the East stromen en terwijl bij veel mensen de angst eindelijk om de hoek kwam kijken, begon bij mij de adrenaline te komen.

Eenmaal aangekomen op het startpunt van onze rafttocht kregen we een erg lange uitleg en een warming up. Vervolgens gingen we droog oefenen. Het bleek toch allemaal lastiger dan gedacht, maar toen we het onder de knie hadden mochten we dan toch echt het water in. Ik was overigens erg dankbaar dat de drie sterke jongens die achter me stonden tijdens de introductie mij meteen claimden voor hun groepje. Uiteindelijk vormde ik met mijn family group-papa, een van de lieve Duitse jongens, de leukste Duitse teamer, de schattige IJslandse teamer en het coole Franse meisje een boot.

Toen we te water gingen vlogen de bevelen al snel om onze oren: forward, left back, forward, power, right back, all back, hold on, GET DOWN!! Zelfs op het rustige beginstuk was het al lastig om de boot recht te houden, maar de grootste lol begon pas toen we de brug onderdoor gingen. Hierna kon je overigens de boot niet meer uit, omdat je midden in een kloof zat. Dus ook al stond je doodsangsten uit, je zou die 16 km kolkend water moeten trotseren. En, sodeju, wat geeft dat een kick. De adrenaline gierde door mijn lijf en volgens mij heb ik voornamelijk gegild en geschreeuwd dat ik het zo ontzettend gaaf vond, in plaats van de verwachte angstkreten. Op het moment dat jij flinke golven ziet aankomen en de bootleider gaat schreeuwen om more power, staat alles in je gespannen en hoe awesome is het dan als je de golven trotseert en overeind blijft.

Op een gegeven moment kwamen we bij een hele heftige rabbit. (Ik kwam er gisteren was achter dat het een rapidis en geen konijn, maar omdat ik mezelf zo ontzettend stom vind, gebruik ik in de rest van mijn blog hier de rabbit). Bij een normale waterstand gaan de tochten daar ook overheen, maar door de hoge waterstand was de grens van 70 overschreden naar 85. Conclusie: we moesten over de rotsen en richeltjes in zeiknatte zware pakken met bevroren gevoelloze voeten met onze peddels in de hand de rabbit voorbij lopen, terwijl alle bootleiders de rafts over de rabbit manoeuvreerden. Dat zag er wel heftig uit zeg! Ik was stiekem blij dat we dat stukje oversloegen.

Toen we allemaal goed en wel weer in de boot zaten, konden we weer verder. Helaas hadden we de Goden verzocht door de zeggen dat het zo goed ging en we dit maar vol moest houden, want bij de volgende rabbit ging het niet helemaal zoals gepland. Vol goede moed peddelde onze boot forward en gaven we al onze power toen de bootman flipte om more power. Blijkbaar hadden we niet genoeg power, want voordat ik het wist lag ik in het water. Het is ontzettend bizar hoe snel dat gaat, het ene moment peddel je, het volgende lig je in het water, zonder te weten wat er gebeurde. Dus geen slow motion film scène.  Als je in dat water ligt denk je alleen ‘ik wil eruit, ik wil naar boven, want ik kan hier niet ademen.’ Er lag iets op me, boot of persoon, dat weet ik nog steeds niet. Ik heb het in ieder geval weggeduwd. Toen ik bovenkwam, was mijn boot verdwenen en zag ik de volgende golven alweer komen. Diep inademen en daar werden we weer onder water getrokken.

Volgens de procedure, in theorie, hoor je een bepaalde houding aan te nemen: op je rug, hoofd boven water, voeten boven water en vooruit (stroomafwaarts) met je peddel in je handen. Natuurlijk kom je niet zo perfect boven water drijven, dus ik spartelde als een verzopen hond in dat kolkende water, toen ik opeens iets voelde beuken in mijn buik. “Hé, mijn peddel! Ben ik nu niet een voorbeeldige rafter”.  Ja serieus, dat dacht ik echt, terwijl ik probeerde niet te verzuipen. Na 20 keer kopje onder te zijn gegaan, kreeg ik het eindelijk voor elkaar om de goede houding aan te nemen en zelfs om te zwaaien naar de kano. Er gingen namelijk ook twee kano’s mee die mensen konden opvissen uit het water, als ze niet naar hun eigen boot konden en te ver weg waren van de andere boten. Na wat een eeuwigheid duurde, kwam de kanoman me eindelijk halen en ik greep de voorkant van de kano vast. Idealiter moest je de achterkant pakken, maar hé ik wilde gewoon dat verrekte water uit. Ik realiseerde me dat ik mijn benen om de kano heen moest slaan, dus deed dat braaf. Volgens mij heb ik flink op de kanoman lopen foeteren, maar aangezien hij me een compliment gaf en me bemoedigende woorden insprak, viel dat misschien toch mee. De kanoman bracht me naar een andere boot, waar iemand me uit het water in de boot trok. Wie dat was heb ik later moeten vragen, want daar was ik op dat moment echt niet mee bezig. (Natuurlijk heb ik deze charmante Fransman wel 100x bedankt daarna).

Opgevist uit het water, lag ik daar dubbel gevouwen in het midden van de boot. Vervolgens heeft de bemanning nog een andere Nederlander gered uit het water. Voor hem was dit al de tweede keer dat ie in het water lag. De eerste keer maakte hij enorm veel indruk op me omdat ie totaal in schok was. Nu jaagde hij me de stuipen op het lijf omdat het bloed uit zijn neus stroomde. Terwijl hij achterin de boot zat en ik inmiddels opgekrabbeld was en een redelijk normale positie had gevonden in het midden van de boot, zonder er weer uit te lazeren, voelde ik me ontzettend machteloos. Dit was misschien wel een van de engste dingen van het raften. Je zit in het midden van de boot, zonder peddel in de hand, te hopen dat de rest de boot maar onder controle kan houden, terwijl jij machteloos toekijkt naar de naderende golven.

In een inham iets verderop hebben we allemaal op elkaar gewacht. Ik realiseerde me toen ook ineens dat ik niet wist hoe het met de rest van mijn boot was gegaan. Ik hoopte maar dat ze allemaal terug zouden komen. Terwijl ik aan de kant zat te shaken (van de kou voornamelijk) kwam het franse meisje in een andere boot de inham ingemanoeuvreerd. Niet veel later kwamen de jongens in onze eigen boot aan. We waren weer compleet. Na een hergroepering in de boten zodat iedereen weer zijn eigen plekje had gevonden, konden we het laatste stuk van de rivier nog doen. De meeste drenkelingen waren erg opgelucht dat dit stuk niet zo heftig was, omdat daar de West River zich bij onze rivier voegde. Het laatste stuk was appeltje eitje en in de verte zagen we de bus staan met warme meatsoup. Blij dat we land onder de voeten hadden konden we opwarmen met soep en in een heerlijk warme bus. Terug op de locatie een groepsfoto genomen en daarna moesten we onze schoenen en zwempakken uitwassen en konden we nog gebruik maken van de hottub. Maar ik had wel even genoeg water gezien dus ik ben lekker gaan eten.

Ik hoop dat ik jullie, lezers, niet de stuipen op het lijf heb gejaagd met dit gedetailleerde, iets te lange verhaal. Het lijkt me ontzettend gaaf om nog een keer te raften. Je krijgt er namelijk zo ontzettend veel adrenaline van en het geeft een enorme kick. Ik zit heel duf in een snikhete kamer op bed dit te typen en wanneer alles zich weer in mijn hoofd afspeelt, stuiter ik bijna mijn bed uit van de adrenaline. Vlak nadat ik uit het water was gevist, zei ik tegen mijn papa (family group dad) dat ik me in een fractie van een seconde had gerealiseerd dat ik nog niet dood wilde. Het klinkt misschien wat drastisch, maar zodra ik in het water lag was dat een van de eerste dingen die door mijn hoofd schoot. Meteen daarna kwam echter mijn overlevingsinstinct opzetten, waardoor ik verrassend helder alles heb meegemaakt.

Het was een zelfkennis brengende, heftige maar super gave ervaring om de Beast of the East te trotseren. En ik kan het iedereen aanraden om het een keer te proberen, ook al heb ik menig mens uit onze groep horen zeggen dat ze het nooit meer wilden doen. Wie gaat er de volgende keer met me mee?!

Advertisements

5 thoughts on “Adrenaline en overlevingsinstinct

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s