Transgender Day of Remembrance

Elk jaar is er een ‘Transgender Day of Remembrance’, een herdenkingsdag voor transgender mensen die zijn overleden door geweld. In 1998 is deze dag opgericht door Gwendolyn Ann Smith. Aanvankelijk was het vooral een actie die op het internet bestond, nu is het uitgegroeid tot een internationale dag, waaraan veel steden meedoen. Net zoals bij (inter)nationale coming-outdag, Paarse Vrijdag et cetera, probeer ik ook gedurende deze dag mensen te wijzen op het bestaan van deze dag en uit te leggen waarom het er is en waarom het van belang blijft. Gelukkig delen veel mensen in mijn omgeving de mening dat het belangrijk is hier bij stil te staan en daarbij zijn veel bekenden van mij nieuwsgierig of heel leergierig.

In 2014 stond ik er echter ook iets meer zelf bij stil. Waarom weet ik niet precies, misschien omdat de transgendergemeenschap over het algemeen minder geaccepteerd is en ik ben van mening dat er best meer aandacht naar uit mag gaan. Of wellicht doordat ik veel sympathie heb voor de transgenders in mijn nabije omgeving die mij erg veel hebben geleerd. Anyway, ik stond er dus meer bij stil dan gewoonlijk en stak ‘s avonds een kaarsje aan. Donker buiten, lampen aan, rustig op bed met het kaarsje in mijn handen:

“Deze is voor alle transgenders die het afgelopen jaar en daarvoor zijn omgekomen door zinloos geweld. Voor alle transgenders die zelf het leven niet meer zagen zitten omdat ze zichzelf niet waren of niet konden zijn. Maar met dit kaarsje denk ik ook aan alle LGBTQI+-ers die met pestgedrag, nare opmerkingen of geweld te maken hebben gehad, die zijn omgekomen door discriminatie. Voor hen die niet langer meer wilden leven en er een eind aan maakten. Voor alle LGBTQI+-ers die niemand hadden om hen te vertellen dat het wel goed zou komen, dat er licht was aan het eind van de tunnel. Voor wie de boodschap ‘It gets better’ te laat kwam.

Deze is voor hen allemaal en verder ook voor ieder ander die hem nodig heeft. Ik weet hoeveel pijn het doet als mensen die je nodig hebt je niet vragen hoe het echt met je gaat, je niet ondersteunen als je daar behoefte hebt, je niet vertellen dat het beter wordt. Maar ik weet ook hoe fijn het is als het wel beter wordt, als vrienden, familie en onbekenden wel tegen je zeggen “het komt goed”. Ik weet hoe belangrijk het is, voor mij, maar ook voor anderen.

Deze is voor alle mensen voor wie het te laat kwam. Maar deze is ook voor allen waar het nog wel op tijd is en er nog toe doet. Het komt goed, het wordt beter.”

(Deze column werd reeds hier gepubliceerd.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s