Sinaasappels zijn niet het enige fruit

Op de peuterspeelzaal vroeg je altijd hoe iemand heette zodat je ze kon roepen als ze moesten helpen in de bouwhoek of als je pop uit de kleren was gescheurd. Met een simpele voornaam was je tevreden, dan ging je samen spelen en kletsen over hoe aardig de juf wel niet was en werd je beste vrienden. Geen gedoe, gewoon gezellig. Jij was jij. Ik was ik. Heel simpel. Wanneer je ouder wordt, verandert het allemaal. Over alles moet nagedacht worden. En vragen als ‘Wie ben je?’, ‘Wat ben je?’ en ‘Wie/Wat vind je leuk?’ worden steeds belangrijker en met een simpel antwoord kom je niet meer weg. Alles moet verantwoord worden en elke beestje moet een naam hebben.

Ik weet niet wie dit ooit heeft bedacht, maar ik vind het maar niks. Het is best praktisch dat sommige dingen een naam hebben. Het is handig dat je in de winkel gewoon kunt vragen naar een appel, omdat je geen peer lust. Of om mandarijnen, want sinaasappels zijn niet het enige fruit. Maandenlang ga je elke maandag – uiteraard niet ’s ochtends vroeg – naar de groenteboer om een kilo appelen te halen, bananen vind je blijkbaar ook niet zo lekker. Na een paar maanden wordt er op een knettergezellig feestje een heerlijke fruitsalade geserveerd en zonder dat je het in eerste instantie door hebt, stop je ook een stukje banaan in je mond. Het is helemaal niet zo vies als je je herinnert. De maandag erop bestel je een tros bananen bij de groenteboer. De vriendelijke jongeman geeft je een tros bananen zonder moeilijk te doen over je oude voorkeur voor appels. Een keer wat anders: goede keus, geniet ervan! Prima als mensen elke week peren willen eten. Super als mensen af en toe een banaan willen eten. En als je elke week iets anders wilt en ook een keer een exotische papaja wilt oppeuzelen: doe je ding.

Waarom doen we niet allemaal zoals de groenteboer als het op identiteit aankomt? Als we allemaal de verwachtingen over anderen zouden laten varen, maken we het iedereen veel makkelijker om eens een keer wat anders te proberen. Waarom niet, het leven heeft zoveel te bieden! In plaats daarvan worden we boos, zijn we teleurgesteld of reageren we zwaar geschokt als iemand een keer van idee of voorkeur wisselt. Soms zitten we zo vastgeroest in het gebruikelijke patroon dat we vergeten dat een patroon niet definitief is. Het is geen reden om boos te worden, teleurgesteld of geschokt te zijn omdat je een keertje een banaan wil eten in plaats van een appel. Soms vind je het een lekker, dan het ander. Niks om vervelend over te doen en het zou zeker helpen als iedereen zijn verwachtingen een beetje zou laten vieren.

Als we dit niet alleen bij de groenteboer zouden doen, maar ook als het op identiteit aankomt, zouden we voor veel mensen het leven een stuk makkelijker maken. Identiteit is hybride, fluïde en in beweging. Het kan soms gaan lijken op een patroon en dan plakken we er een labeltje op, stoppen we het in een hokje. Maar het verandert constant en labels maken het alleen maar lastig om die beweging vorm te geven. Zullen we de verwachtingen en labels met zijn allen loslaten? Als kind kon het ook. Jij was gewoon jij. Ik was ik.

“Aangenaam, ik ben Malou.” Zo simpel is het.

(Deze column werd geschreven voor Dito! Nijmegen.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s