Robin (kort verhaal)

I

Een paar donkere haren verstopten de wasbak, waardoor het water traag en met een lawaaierige draaikolk wegliep. Een stelletje had hun liefde vereeuwigd, M hartje M, 27-02-2013 stond er gekrast. Al ruim een jaar geleden en hij zag het nu pas voor het eerst. Hij was nog niet eerder op dit toilet geweest, terwijl ze hier toch vaak uit gingen. Onder de inscriptie volgde een donkere sarcastische opmerking van een mede-wc-ganger die kennelijk niet in de liefde geloofde. Hij had het kunnen schrijven.

Hij waste zijn handen en bleef naar beneden staren. Zolang hij maar niet op hoefde te kijken. Via de spiegel namen de jongens hem van top tot teen op en hij voelde hun ogen op zijn rug branden. Het was altijd hetzelfde liedje. Niet alleen hier bij de wc’s. Hij hoorde gegniffel van de jongens en een koude rilling liep over zijn rug. Opschieten.Terwijl hij zijn handen afdroogde aan zijn broek, liep hij naar buiten zonder naar de jongens om te kijken. Alles zou voor hen een uitdaging zijn.

Terug in het feestgedruis werd hij overspoeld door een golf van misselijkheid. Hij wilde – nee, hij moest – naar huis. In de menigte zocht hij naar Steven. Verder dan de nek van de persoon voor hem zag hij weinig. Als er iets was wat hij nog aan zijn lichaam zou willen laten veranderen, was het zijn lengte. Liters bier en dansende armen en benen ontwijkend baande hij zich een weg naar de bar. Natuurlijk vond hij Steven daar. Hij stond met een klein blond meisje te praten. Net toen Steven wat naar haar toe boog, zei Robin: “Ik wil naar huis. Ga je mee?”
“Jezus Robin, slechte timing!” schreeuwde Steven over de muziek heen in zijn oor. Hij keek hem ongeduldig aan, niet van plan om alleen naar huis te fietsen. Niet vanavond.
“Kun je niet alleen naar huis fietsen? Het is maar tien minuutjes?”
“Nee.”
Verbaasd over Robin’s standvastigheid keerde Steven zich tot het meisje en na een kort overleg, waar Robin door het volgende hardcore nummer niks van kon maken, liepen Steven en het meisje achter hem aan. Voordat Robin naar buiten stapte, zag hij in zijn ooghoek de jongens van de wc naar hem wijzen.

“Ik ben Lisa” zei het meisje, terwijl ze naar de fiets liepen. Zo in de buitenlucht was ze eigenlijk wel mooi vond Robin. Een stuk minder wannabe dan ze er in de club uit had gezien. Voor sommige mensen was het maar beter dat het daar donker was, maar de housemuziek en de felle lichten deden Lisa geen goed. Haar haar was niet platinablond zoals hij dacht, maar had een oranje gloed in zich. Haar felblauwe ogen bleven telkens op Steven rusten.
“Robin” antwoordde hij.
“Studeer je hier ook?”
“Ja, Spaans. En jij?”
“Geschiedenis. Derdejaars. Jij dan?”
“Vierde.”
“Kan het zijn dat ik je ergens van ken?” vroeg Lisa aan Robin.
“Geen idee. Waarvan dan?”
“Ja, nou, ik weet het niet. Maar je komt me zo bekend voor. “Heb je misschien een zus die heel erg op jou lijkt?”
“Uh.. nee… Ik heb geen broers of zussen” stamelde Robin. “Hé Steven, loop eens niet zo hard!” riep hij om van onderwerp te veranderen, “Let eens op je meisje, man!”
Steven hield zijn pas in zodat Robin en Lisa weer bij hem konden komen lopen.
“Heb je haast om thuis te komen ofzo?” vroeg Lisa hem terwijl ze hem een plagerige kus op de wang gaf.
“Als jij met me meegaat wel” antwoordde Steven.
“1-0 voor de player” riep Robin.
“Dan zullen we eerst van die grappenmaker af moeten komen.”
“Puntje voor Lisa” lachte Steven.
De drie kwamen bij de stalling en Robin liep direct naar de hoek waar hij altijd zijn fiets neerzette – anders vond hij hem niet meer terug. Zijn fiets stond er niet. Hij riep naar Steven en Lisa dat hij zijn fiets niet kon vinden.
“Hoe ziet je fiets er uit?” vroeg Lisa, “dan helpen we zoeken”.
“Ik ben op de fiets van mijn huisgenoot, een grijze gazelle met roze handvaten.”
“Dat zou niet moeilijk te vinden moeten zijn” zei Steven, terwijl de drie ieder een kant opliepen om te zoeken. Maar de fiets was in geen velden of wegen te bekennen.

“Spring maar achterop bij mij” zei Lisa, “wij brengen je wel even naar huis. En dan moet je morgenochtend aangifte gaan doen bij de politie. Om vier uur ’s ochtends zitten ze daar niet op te wachten vermoed ik.”
“Ja, dat ga ik sowieso doen. Maar ik neem wel een taxi hoor, anders moeten jullie zo ver omfietsen.”
“Niks ervan, taxi’s zijn veel te duur en voor ons is het een kleine moeite. Kom, spring maar achterop!”
Lisa fietste weg en Robin sprong achterop.
“Ik denk dat ik weer weet waar ik je van ken” zei Lisa tegen Robin, “zat jij vroeger niet op ballet bij dansschool Bella?” Robin slikte een brok in zijn keel weg. “Uh..ja..”stamelde hij.  “Je zat een groep hoger dan ik als ik me niet vergis? Toen heette je Ellen, toch? Je bent wel veranderd zeg” zei ze lachend.

II

Haren in een knotje hoog op haar hoofd, linten om haar enkels gewikkeld, kwam Constance binnen lopen. Achter haar aan drentelde David. David was de nieuwe pianist geworden nadat Charles overleden was. Charles was een echte opa, waardoor hij bij de jonge kinderen op de balletschool erg geliefd was. De oudere jeugd vond zijn verhalen na de training ook nog steeds prachtig, maar de jonge David bracht wat vernieuwing met zich mee. Af en toe stond Constance hem toe om zijn mixen en mashups mee te nemen om op te dansen. Vandaag niet. Klassieke les.

Het Franse accent van Constance vonden de kinderen maar wat grappig, als ze met een “Allo” of een “Oi” binnen kwam lopen. De ouderejaars van vanochtend die haar al lang kenden, grinnikten ook nog steeds. Misschien deed ze het wel expres dacht Ellen. Ze was blij dat ze vandaag een klassieke les kregen. Geen moderne popnummers waar ze vrij op moesten dansen. Vandaag was het klassieke piano met gestructureerde passen.
Tijdens de grondoefeningen zat Ellen met haar rug naar de spiegel, het voordeel van de circle of trust die ze altijd deden als opwarming. Nadeel was het kijken en bekeken worden. Ze werd niet graag bekeken. Maar zelf deed ze het ook. Anna, de oudste van het stel, had al de meeste rondingen. Volgens Constance hoorde dat niet bij ballet, dus had Anna het zwaar te verduren in de les. De meeste andere meisjes konden niet wachten tot het moment waar ze een bh zouden gaan dragen “omdat het nodig was” zoals Leïla het vorige week in de kleedkamer opmerkte “en niet omdat ze het graag wilden”. Ellen niet. Jongens ontwikkelden later. De meisjes in de groep hadden dan ook geen oog voor Timo, ze giechelden liever over de jongens in de groep boven hen. Ellen niet.
“Zijn jullie allemaal warm?” vroeg Constance, “ga allemaal maar aan de barré staan.”
David zette een nieuw nummer in. Yiruma als ze zich niet vergiste.
“Plié.”
Terwijl Ellen gelijk met de rest door haar knieën boog, zag ze de diepe knieholtes van Timo die voor haar stond. Zijn kuiten spanden zich aan.
“Ellen, kin omhoog” corrigeerde Constance haar. Hij moest afgelopen week naar de kapper zijn geweest. Zijn haar was een stuk korter en zijn stekels piekten stoer alle kanten uit. De voorkant was te kort geknipt, hij had geen kuifje meer.
“Relevé.”
“Timo, strek je benen en haal je voorvoet van de grond. Alleen je tenen gebruiken.” Hij kwam nog een centimeter omhoog op zijn tenen. De linkerarm die hij uitgestrekt naar de barré had, trilde.
“Grand battement.”, een twintigtal benen gingen de lucht in. Niet iedereen kwam even hoog, als je iedereen op de juiste volgorde zou zetten, zou je een waaier creëren. Timo strekte zijn been recht langs zijn lichaam omhoog. Ellen zag de perfecte lijn van zijn lichaam, die hij zo maakte. In de spiegel leek dit jongenslichaam als van een man. “Ellen houdt je been recht. De hoogte is goed, maar probeer je been te strekken. Neem een voorbeeld aan Timo.” Ellen wankelde. Pas coupé.

(Dit verhaal schreef ik voor het vak Schrijven als een Schrijver van Marja Pruis aan de Radboud Universiteit Nijmegen.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s